اي دل ساده بکش درد که حقت اين است

از زمانه بشو دلسرد که حقت اين است

هر چه گفتم مشو عاشق نشنيدي

 حالا همچو پائيز بشو زرد که حقت اين است

 ديدي آخر دم مردانه به جز لاف نبود

بکش از مردم نامرد که حقت اين است

آنچه بر عاشق دلخسته روا دانستي

 فلک آخر سرت آورد که حقت اين است

امشب شب آخره...

امشب شب آخره که مزاحمت شدم

خورشید فردا مال تو ببخش که عاشقت شدم

بدرقه لازم ندارم میرم آهای عزیزترین

نذار بمونه زیر پا قلبمو بردار از زمین

دوست دارم برای تو یه حرف خیلی ساده بود

غافل از اینکه دل من منتظر اشاره بود

تو را می خواهم و دانم که هرگز

                       به کام عشق در آغوشت نگیرم 

                                         تویی آن آسمان صاف و روشن  

                                                                    من این کنج قفس مرغی اسیرم                     

  ز پشت میله های سرد و تیره

                   نگاه حسرتم حیران به رویت   

                                         دراین فکرم که دستی پیش آید

                                                                     و من نا گه گشایم پر به سویت                 

  دراین فکرم که در یک لحظه غفلت

                        ازاین زندان خامش پر بگیرم

                                             به چشم مرد زندانبان بخندم

                                                                        کنارت زندگی از سر بگیرم

  دراین فکرم من  دانم که هرگز

                     مرا یارای رفتن زین قفس نیست

                                          اگر هم مرد زندانبان بخواهد

                                                                    دگر از بهر پروازم نفس نیست

 ز پشت میله ها هر صبح روشن

                         نگاه کودکی خندد به رویم

                                      چو من سر می کنم آواز شادی

                                                                        لبش با بوسه می آید به سویم

اگر ای آسمان خواهم که یک روز

                      ازاین زندان خامش پر بگیرم

                                        به چشم کودک گریان چه گویم

                                                                   ز من بگذر که من مرغی اسیرم

 من آن شمعم که با سوز دل خویش

                    فروزان می کنم ویرانه ای را

                                           اگر خواهم که خاموشی گزینم

                                                                      پریشان می کنم کاشانه ای را

عشق یعنى لرزش هر قلب سنگ
مى شود با عشق،هر سنگى قشنگ

در طبیعت هرکس یارى گرفت
از براى خویش دلدارى گرفت

دلبر من آسمـانى آبـى است
چهرهْ انســانیش مـهتابى است

جمله رفتارش بسى باشد متین
ميگذارد پـاخـرامان بر زمـین

دلبر مـن عاشق ذات خـداست
زیـنت وزیـور برایـش بـى بهاست

جــلوهْ آیــین یــارم ذاتـي است
دلبر من ساده وخوش طینت است

یار من همچون پرستو با صفاست
عـاشق زیـباى دنیـاى ماست

دلبر من عاشق شعر است وشور
دلـبر مــن در دلش دارد سـرور

هر کسى گر این چنین دلبر گزید
بــهره از دنـیا وعـقبایش بـدید

هرکه خواهـد بهر یارش شدعزیز
باید او داد خوب را از بد تمیز

زینت آگـه به علم ودانش است
زینت او کى به رخت وپوشش است

عشق یعنى حس گـرمى در وجـود
بــاوجـودعشـق سـرمایى نـبـود

دل

ديدي                               عشقي

نبود در تار و پودش           ديدي گفت عاشقه عاشق

شبی از پشت یک تنهایی نمناک و بارانی ، ترا با

لهجه گلهای نیلوفر صدا کردم

تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ

آرزوهایت دعا کردم

پس از یک جستجوی نقره ای

در کوچه های آبی احساس

تو را از بین گلهایی که در تنهایی ام رویید ،

با حسرت جدا کردم

قسم بر چشمانت بر زخم اشکهایت

قسم بر لبانت که به سرخی گلهای لاله است

قسم به اوکه دوستش دارم

که بدون او زندگی محال است 

دل خستت دیگه می خواد کم نیاره.

دوباره می خوای بهش بگی که بی اون هیچی.            

دوست داری داد بزنی تا همه بدونن.

که تو هم یه امید تو زندگیت داری.

همه غمها رو می خوای بدست باد بسپری

و این کابوس تلخ رو به رویای شیرین

 با اون بودن مبدل کنی.

 

از  آسمون عشقت یه دسته ستاره می چینی و

با یه رمان صورتی از حریر

دل مهربونت به هم گره می زنی و

با یه شاخه مریم سپید

به روشنی و پاکی عشقت و

 به دل انگیزی عطر با اون بودن

تو دست سرد و بی رمقت می گیری.

داری فکر می کنی که قشنگترین جمله رو که

لایقش باشه جور می کنی.

هی میگردی و تو گوشه های ذهن و دلت دنبال یه کلمه

تا بتونه تموم احساست رو برسونه.

اما بازم کم میاری.

ساده ترین اتفاق رو حتی با سخت ترین کلمات نمی تونی

به زبون بیاری.

می رسی، اما

باز هم دیر رسیدی و

 یه نفر قبل از تو...................

 

 

خودتی و

خلوت یه دنیا سکوت

چیزی که تو رو رها می کنه

از تکرار بی وقفه مکررات

از پنجره ذهنت

نگاه می کنی تا دور درست ها

یکپارچه سفید

برفی باریده و تموم رنگها و

تعلقات رو محو نشونت میده

یعنی اصلا نمی بینی

فقط روی این برف

می تونی رد پای یه

 عشق خسته رو  ببینی

توی سایه روشن رقصان  نور خورشید

می بینی که یه نفر از ذهنت عبور کرده

خیلی چیزا رو با خودش برده

حتی تموم واژه های ذهنت رو

اما تو نه از این بردن دلگیر شدی

و نه از رد پایی که روی سپیدی  ذهنت

به جا گذاشته.

انگار خودت هم می خواستی که اون

تو خلوتت حضور داشته باشه

و رد  پاشو همه جا ببینی

پشت شیشه برف میبارد
پشت شیشه برف میبارد
در سکوت سینه ام دستی
دانه اندوه میکارد
مو سپید آخر شدی ای برف
تا سرانجام چنین دیدی
در دلم باریدی ... ای افسوس
بر سر گورم نباریدی
چون نهالی سست میلرزد
روحم از سرمای تنهایی
میخزد در ظلمت قلبم
وحشت دنیای تنهایی
دیگرم گرمی نمی بخشی
عشق ای خورشید یخ بسته
سینه ام صحرای نومیدیست
خسته ام ‚ از عشق هم خسته
غنچه شوق تو هم خشکید
شعر ای شیطان افسونکار
عاقبت زین خواب درد آلود
جان من بیدار شد بیدار
بعد از او بر هر چه رو کردم
دیدم افسون سرابی بود
آنچه میگشتم به دنبالش
وای بر من نقش خواب بود
ای خدا ... بر روی من بگشای
لحظه ای درهای دوزخ را
تا به کی در دل نهان سازم
حسرت گرمای دوزخ را؟
دیدم ای بس آفتابی را
کو پیاپی در غروب افسرد
آفتاب بی غروب  من !
ای دریغا در جنوب ! افسرد
بعد از او دیگر چی میجویم؟
بعد از او دیگر چه می پایم ؟
اشک سردی تا بیافشانم
گور گرمی تا بیاسایم
پشت شیشه برف میبارد
پشت شیشه برف میبارد
در سکوت سینه ام دستی
دانه اندوه میکارد

فروغ فرخزاد

انسان با جامه ای سپید از این دنیا رخت برمی بندد و وارد دنیائی دیگر می شود.

درختان نیز بعد از کرختی وسرمای زمستان جامه ای سپید می پو شند.و اینها همه فریاد می زنند که بهار فصل شکوفا ئی مجدد است.

امیدوارم دلاتون همیشه بهاری باشه.

 بابا نظر بدین دیگه

آخه چرا..........؟؟؟؟

نظرتونو در مورد این ۲ عکس حتما بگید  

دفتر عشـــق كه بسته شـد

خودکشی.....!

مگر خدا در دنیا بنده هایش را آزمایش نمی کند؟؟؟

پس چرا دلیل خودکشی را مشکلاتتنان می دانید؟؟؟

با اینکه می دانید این کار گناه هم هست... .

آرزو دختر بیست و چهارساله ای است که خود را از بالای پل حافظ به پایین انداخت و با آرزوهایش برای همیشه وداع کرد...

زندگی کوتاه تر از ان است که به خصومت بگذرد وقلب ها گرامی تر از انند که بشکنند انچه از روزگار بدست می اید با خنده نمی ماند  و انچه از دست برود با گریه جبران نمی شود  فردا خورشید

طلوع خواهد کرد حتی اگر ما نباشیم

بگذار تا شیطنت عشق چشمان تو را بر عریانی خویش بگشاید

¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤

من نمی دانستم!

وقت جان کندن من بود نمی دانستم        تیغ در گردن من بود نمی دانستم

آنچه در حجم پر از درد گلویم پژمرد        آخرین شیون بود نمی دانستم

تا   نمردم    بگذارید    که    فریاد    کنم       دوست هم دشمن من بود نمی دانستم

از همان خنده که معنای عطوفت می داد        نیتش کشتن من بود نمی دانستم      

آنچه    من    عاطفه    پنداشتمش         آتش خرمن من بود نمی دانستم

لحظه وصل من و دوست،خدا می داند        وقت جان کندن من بود نمی دانستم

من پذيرفتم شکســــــــت خويش را

 پندهاي عقل دور انديش را

من پذيرفتم که عشق افسانه است

 اين دل درد اشنا ديوانه است

ميروم از رفتن من باش شــــــــــــاد

از عذاب ديدنم ازاد باش

گر چه تو زودتر از من ميـــــــــــروي

 آرزو دارم ولي عاشق شوي

ارزو دارم بفــــهـــــمي درد را

تلخي برخورد هاي سرد را....